نویسندگان و شاعران همواره اعتقاد بر این داشتند که یک مترجم ، در بیان معانی نکات و ظرایف ادبی، نمی بایست به دلخواه خود و به صورت آزادانه عمل کند زیرا هرگونه تغییری در بیان نکات و ظرایف، ممکن است به اصل مطلب لطمه بزند و ارتباط جدیدی با مسائل گفته شده پیرامونی برقرار نمی آید.
همان طور که در مقالات پیش تر ذکر شد، ترجمه پیش از آن که یک دانش باشد، مهارت است و هنر. جلوه هنری ترجمه را بیشتر می توان در ترجمه متون ادبی مشاهده نمود. به عبارت دیگر مترجمی که در زمینه متون ادبی کار می کند، باید خودش نیز مثل نویسنده متن اصلی، مهارت دست به قلم شدن را داشته باشد و از تمامی نکات دقیق و ظرایف موشکافانه و قریحه های ادبی آگاه باشد. البته دانش ادبی و توجه به آرایه ها و صنایع ادبی برای یک مترجم، با دانش ادبی برای یک ادیب کاملا متفاوت است.
تمام مترجمان، ویراستاران، دانشجویان و تمام افرادی که به نوعی درگیر صنعت ترجمه هستند، نیاز به راهنمایی دارند. اصلا لازمه ترجمه این است که هر مترجمی احساس کند که نیازمند کمک و راهنمایی است. یک مترجم موفق، زمانی موفق است و موفق می ماند که در تلاش باشد دانشجو بماند.
گسترش جهانی سازی صنعت ترجمه و افزایش تقاضای کاربران و مشتریان برای ترجمه متون، همه باهم دست به هم داده اند تا این صنعت تبدیل به صنعتی فراگیر و روبه رشد شود و روز به روز به اهمیت آن افزوده می شود. بنابراین پر واضح است که می بایست بیش از پیش به این صنعت بپردازیم و همه مترجمان و همه کاربران و دانشجویان و مدرسان و همه افرادی که به گونه ای دست در زمینه ترجمه دارند، با هم در تلاش باشند تا این صنعت ارتقا یابد.
پارافیریز کردن یعنی یک متن را مجدد بازنویسی کنیم به صورتی که سرقت علمی و ادبی صورت نگیرد.
به زبان ساده تر می شود گفت که شما متن را کامل بخوانید ، سپس متن را در ذهنتان تحلیل و درک کنید و در نهایت به زبان خودتان بنویسید.
به هیچ عنوان پس از درک مطلب به متن اصلی رجوع نکنید و هر آنچه که در ذهنتان هست را بر روی کاغذ بیاورید.