کنترل فوران چاه نفت

کنترل فوران چاه نفت

پیدا کردن تجمعات هیدروکربن روز به روز، دشوار و دشوارتر می شود و نفتگران برای پیدا کردن آنها مجبور به حفاری عمیق و عمیق تر هستند. برای مثال در لویزیانا، نوعی سازند تولید گاز وجود دارد که به آن «شن و ماسه تاسکالوسکا» می گویند که در آن، مناطق پرداخت به طور میانگین عمقی حدود چهار مایل دارند. در آن عمق، فشار شدیدا بالاست، از این رو همیشه ریسک یک انفجار یا فوران وجود دارد. به چاهی که خارج از کنترل، فوران کند، اصطلاحا «چاه سرکش» می گویند.

برای جلوگیری از فوران چاه نفت، وزن گل به دقت کنترل می شود. بنتونیت به خودی خود قادر به ساخت گلی سنگین تر از ۸۲۳ گرم بر لیتر نمی باشد. اصلی ترین ماده جهت سنگین کردن یک سیال حفاری، باریت حفاری (سولفات باریم) می باشد.

اگر مته بطور ناگهانی وارد یک سازند فشار بالا شود،وزن ستون گل آنقدر بالا نخواهد بود که مانع از وارد آمدن فشار گاز، نفت یا آب به دیواره چاه شود. سپس یک لگد زدن اتفاق می افتد. و اگر کوبه های فورانگیر نتوانند با سرعت لازم بسته شوند، چاه فوران می کند. جریان، باید تحت کنترل باشد، در این صورت گل سنگین می تواند از طریق خط ورودی فورانگیر، به درون چاه پمپ شود. در شرایطی که چاه گاز فوران کند، لازم است ابتدا گاز به داخل یک گودال شعله ور منحرف شود. گاز در داخل گودال شعله ور به آتش کشیده می شود تا اینکه از انفجار جلوگیری شود.

واقعه نگاری چاه

واقعه نگاری چاه، می تواند اطلاعاتی را در اختیار بگذارد که به عدم قرار گرفتن در موقعیتهای  خطرناک در درون حفره، کمک کند. قبل از اجرا شدن عملیات واقعه نگاری، حفره باید تمیز باشد. برای مثال اگر نقاط تنگی وجود دارد، شاید لازم باشدکه یک پیمایش دامی، قبل از خروج رشته حفاری به بیرون انجام دهیم. در یک پیمایش دامی، رشته حفاری فقط یک چهارم یا یک سوم از مسیر را بالا می آورد، سپس دوباره به پایین بر میگردد. در این راه، از ساقه حفاری جهت تمیز کردن چاه و فراهم کردن آن برای واقعه نگاری استفاده میشود.

لطفا رای دهید
[Total: 2 Average: 5]

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *