سیاست انطباق : مدیریت محیط برای منفعت همه؟

برای به رسمیت شناختن آنچه که “پناهندگان محیطی” می نامد استدلال می کند و پیشنهاد می کند “باید یک بازده خوب در سرمایه گذاری برای پرورش  توسعه پایدار در کشورهای در حال توسعه ” به عنوان وسیله ی کاهش نیاز به مهاجرت وجود داشته باشد.

سیاست انطباق  - مهاجرت

این فرض می کند که مهاجرت یک مسئله ای است که به جای فهم حرکت بشر به عنوان یک ویژگی اساسی حرکت به یک راه حل نیاز دارد، و عنوان را به صورت یک واژه تابو منعکس می کند ، همانطور که به طور فزاینده ای  بسیاری از کشورها  انجام می دهند، تلاش برای کنترل یک نیروی سرکش و مثبت می باشد.

با اشاره به بی فایدگی دلایل آنها،  و سایرین سیاستهای امنیتی حریم بسیار ناموفق را نمایش داده اند و دیگری که “راه حل های هوشمندنامیده شده است توسط  دولت آمریکا و اروپای شرقی در یک تلاش برای محدود نمودن مهاجرت بکار گرفته شده است.

این سیاستها نه تنها  در اهداف بیان شده خود موفق بوده اند، بلکه اثر غیرعمد روی تشویق تردد زیرزمینی افراد نیز داشته اند، در حالی که افراد را به جای الگوهای مهاجرت چرخه ای به پناهگاههای دائمی هدایت می کنند.

بنابراین چنین سیاستهای محدود کننده یک فهم گمراه و ناقص از مهاجرت را  منعکس می کنند.

تفکیک مهاجرت به دسته های منظم “اقتصادی”، “سیاسی” یا “محیطی”  به علت چنین افراد داوطلب گمراه کننده و مضر می باشد. مهاجران می توانند از همه این موارد و بیشتر باشند، و تا حدی که می توانند کبوتر مخفی شده به صورت اجباری یا داوطلبانه باشند  هنوز هم واضح نیست از این رو افراد به دلایل پیچیده و چندلایه ای زیادی حرکت می کنند. تحربه مهاجرت می تواند خارج از اضطراب (به عنوان مثال ترس از شکنجه سیاسی و یا محرومیت اقتصادی به دلیل بلایای  طبیعی و غیره) و درجه ای از انتخاب (گرچه تا حدی که انتخاب بسته به فوریت و مقیاس تهدیدی که مهاجر با آن رو به رو می شود معنی دار است) باشد.

سیاست انطباق

برای مثال،

درک قانونی عبارت پناهنده همانطور که بیان شد گمراه کننده است. همانطور که  توضیح می دهد، کنوانسیون پناهنده افراد جابجا شده به دلیل فاکتورهای محیطی را حمایت نمی کند: استفاده از عبارت بدون هر توسعه قانونی تعریف به دولتها زمینه ای می دهد تا حمایت را  در کنار جابجاشدگان محیطی نادیده بگیرند.  پیشنهاد می کند که این هنوز هم اتفاق می افتد به صورتی که “مفهوم پناهنده محیطی به طور فزاینده ای توسط دولتها برای تعدیل سیاستهای محدود پناهندگی استفاده می شود” . این توضیح می دهد که چرا  هدفمند بود تا از عبارت “پناهنده محیطی” استفاده کند، طوری که نه تنها یک دلیل فشاری کمتر بشردوستانه به اعطای پناهندگی پینشهاد می کند، بلکه هر گونه منبع قانون انفرادی برای ادعای پناهندگی را منع می کند.

سیاست انطباق

این برای گفتن این نیست که مردم چنین نیستند و یا نمی توانند، در آینده، به دلیل تغییر آب و هوا جابجا شوند.

این یک مدرک طاقت فرسا برای پشتیبانی خطر مهمی است که تغییر آب و هوا به ویژه برای کشورهای در حال توسعه باعث می شود. به عنوان مثال، سناریوهایی که کشورهای کوچک جزیره ای در معرض غوطه ور شدن به دلیل بالا آمدن سطح دریا هستند مسلما امکان پذیر می باشد. به طور برابر، یک سناریو که مردم از کمبود آب یا مواد غذایی فرار می کنند زیرا زمینی که آنها وابسته هستند  احتمالا نمی تواند به مدت طولانی آنها را حفط نماید . افرادی که از چنین خطراتی فرار می کنند بدون شک نیاز به حمایت دارند-گرچه این نباید به موضوع حیات و مرگ وارد شود قبل از اینکه انتخاب مهاجرت به آنها پیشنهاد شده است.

نتیجه گیری: از امنیت دولت تا امنیت انسان

ما ناامید هستیم و گاهی هم عصبانی هستیم. ما قربانی چیزهایی هستیم که مسئول آنها نیستیم.. من در مورد زمانی فکر می کنم که این کشورهای صنعتی فهمیده اند که این کشورها در صلح، تلفات را در نظر گرفته اند. ما لطمه همه نشرهای گاز را تحمل می کنیم. میلیونها میلیونها دلار در سراسر جهان صرف جنگ شده اند. آیا آنها می توانند مردم را (مانند ما) حفظ نمایند؟

ارتباط فزاینده رایج مهاجرت، تغییرات آب و هوا و امنیت پیشنهاد می کند که ما برخی چیزهای مهم مانند چالش های امنیتی تغییر آب و هوا را در ریسک قرار می دهیم-واقعیت اینکه ما به جابجایی کامل وظیفه اخلاقی با علاقه های مفهومی اقتصادی و استراتژیک وانمود می کنیم. سیاستهای مشکوک که کمک به پیشرفت را پیشنهاد می کنند، در یک سمت، و مهاجرت را محدود می کنند، با دیگری، باید به چالش کشیده شوند نه تنها به این دلیل که آنها بی تاثیر هستند بلکه به این دلیل که این یک شیب لغزنده ای است که می تواند به توقف هر نوع از جنبش منجر شود-حتی وقتی که خطرات شدید و فوری حیات مردم را تهدید می کند. در مواجه با تهدید های مشابه برای حیات آنها، مردم کشورهای توسعه یافته یک استقبال گرم از جوامع داوطلب خواهند داشت که امروزه در آغوش خود حفظ کنند؟

سیاست انطباق

بنابراین من تمایل دارم تا با  موافقت کنم که الزامات زیر را برای چنین پیامدی نتیجه گرفت:

رضایتمندی (کیفیت اخلاقی و آزادی فردی) یک فهم جهانی از حقوق اساسی و اجناس اساسی .. و یک فرم از عضویت بین المللی، شهروند موقتی یا الزامی جهانی و حقوق عمومی قابل تقویت نیاز دارد. هر دو نیاز به مهاجرت با انتخاب آزاد برای مهاجرت، را جایگزین خواهد کرد و بنابراین مسلما فشار مهاجرت  را  کاهش می دهد. ترکیب این اقدامات پتانسیلی برای تطبیق غیرمهاجر و متحرک (مهاجر) دارد و تنها روش درست برای عدالت و تساوی جهانی را برجسته می کند.

متاسفانه، اجرای عملی چنین پیامدی احتمالا فراتر از رغبت مساعدت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی تعداد اندکی در غرب می باشد.

مرحله آغازی

به هرحال به عنوان مرحله آغازی، توصیه های زیر تعیین شده اند تا تردید در مورد مسئله ای در امید را تغذیه نمایند که پیشرفت اصلی می تواند برای آنها در ترس از امنیت انسان ایجاد شود:

  • فهم و کاربرد عبارت “مهاجر” یا “پناهنده” باید تا حدی گسترش یابد که با “امنیت انسانی” وی مواجه شود. این یک” ترس امنیتی یکپارچه، پایدار و جامع،جنگ، غفلت، فقر، محرومیت اجتماعی و فرهنگی، و گرسنگی می باشد، و در آزادی مثبت و منفی باقی می ماند”.
  • اتخاذ این چارچوب “امنیت انسانی” عدالت، انسجام و تاثیر را روی مجموعه سیاسی بی ربط به صورتی دیگر، در مورد کمک، مهاجرت و تغیر آب و هوایی  به ارمغان خواهد آورد.
  • هر کمک پیشرفت در حمایت کشورهای در حال توسعه یافته که برای مقابله با تغییرات آب و هوا مورد هدف بوده ، نباید با سهمیه کاهش یافته مهاجران مجاز یا پناهجویان گره بخورد.
  • دستور ترس باید پرسش شود و به چالش کشیده شود طوری که رسانه ها و دولت شعارهای غیرکمک کننده و نادرست  در مورد مهاجرت را تحریک نکنند.
  • یک تلاش متمرکز باید انجام شود تا به طور مثبت تشویق نماید و تردید ها در مورد مسائل بدون جرم مهاجران و اجتماعات آنها را باز نماید.

همانطور که پیشنهاد کر ده است “این عملی نیست، در مورد دنیای در حال توسعه، به طور توجیه پذیر از لحاظ اخلاقی از شهروندان انتظار داشته باشیم تا تنفس های خود را کم کنند و استانداردهای زندگی بهتر را از دست دهند”. زمان این است تا این کلمات را به عمل تبدیل کنیم.

نکات

منابع علمی که در ارتباط بحران های محیطی با حرکت انبوده افراد اشاره شده اند می باشد. سیاست انطباق

2-سایر رخدادها دانشگاه مشترک سازمان ملل (UNU)- برنامه توسعه ملل متحد (UNDP)- کمیساریای عالی سازمان ملل متحد (UNHCR)- پنل سازمان بین المللی مهاجرت (IOM)  بحث پناهندگان محیطی : مهاجران فراموش شده در می 2007، و انیستیتو تحقیق روی کارگاه سیاست عمومی در مورد تغییر محیط ، جابجایی جمعیت و جنگ حاد در ژوئن 1991 را شامل می شود.

3-این برای این نیست که گفته شود دولت UK با نگرانی های بشردوستانه تحریک نشده باشد. اما در خواست تجدید نظر توقف مهاجرت در مسیر خود به نظر می رسد مهم باشد، اگر فارغ از هدف نباشد. همانطور که  اخیرا توضیح داده که : “این ماموریت برای دولت است، که با دو هدف اخلاقی و علاقه های ملی ایجاد شده است. ما باید ناامنی و نابرابری که فراتر از مرزهای ما وجود دارند را بیان کنیم ، اگر می خواهیم امنیت و کامیابی را در حریم خود افزایش دهیم”.

فعالیتهای بشر. جمعیتهای گونه  50 درصد بین 1970 و 2000 افت کردند، که یک کاهش بارز نسبت به اندازه های بیوم های زمینی و دریایی نشان می دهند.

تمامی این واقعیتها، همه این استفاده ها، همه این وابستگی ها به این معنی است که مدیریت موثر آب باید فراوانی و یک ترکیب از گزینه ها و روش ها را شامل شود؛ هیچ گلوله نقره ای نیست که با چالش های مربوط به آب مقابله نماید.

# سیاست انطباق

لطفا رای دهید
[Total: 1 Average: 5]

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *