ترجمه ایجاد پل ارتباطی بین دو زبان با دو قالب متفاوت می باشد. ترجمه یعنی تعبیر ،تفسیر و گزارش کردن می باشد و می توان گفت ترجمه عاملی برای انتقال فرهنگ بین اقوام مختلف بوده است. سابقه ترجمه در ایران به دوره هخامنشیان می رسد.

ترجمه

ترجمه

ترجمه ای قابل قبول می باشد که مفاهیم مناسب را در زبان مقصد به کار برده باشد.

ترجمه یا به صورت شفاهی می باشد یا به صورت کتبی که این دو ارتباط تنگا تنگی باهم دارند که کمتر دیده شده مترجمی در هر دوی انها  مهارت داشته باشد. مترجم شفاهی بایستی از قدرت شنیداری بالایی برخوردار باشد .

در ترجمه کتبی مترجم محدودیت زمانی ندارد می تواند با تأمل بیشتر و با مراجعه به فرهنگ لغت ترجمه دقیقی را ارائه دهد ولی برای ترجمه شفاهی این چنین نیست.

برای ترجمه متن در ابتدا مترجم باید یک بار با دقت متن را مطالعه کند تا درک کلی از متن پیدا کند که این قسمت مهمترین قسمت ترجمه می باشد و در مرحله بازخونی متن باید مشخص کند متن از کدام نوع می باشد از نوع رسمی،محاوره ای، داستانی ، توصیفی و…

اگر مترجم بر متن احاطه کامل داشته باشد و خلاقیت داشته باشد کیفیت متن بالا خواهد بود.

زیر کلمات نا آشنا خط کشیده و آنها را در فرهنگ لغت جستجو کرده و معنی مربوط به متن را پیدا کند. و ترجمه را به صورت مکتوب اماده کند و در انتها بازخوانی کند تا اشکالات آن را بر طرف نماید.چقدر خوب است  مدتی ترجمه را کنار بگذارد و دوباره متن ترجمه شده  را مطالعه نماید در این صورت خیلی بهتر متن را تصحیح خواهد نمود.

ترجمه  باید روان،ساده،با دقت باشد. علامت نقطه گزاری باید در  متن رعایت شود.

برای آنکه ترجمه بیش از حد اصطلاحی نشود باید در به کاربردن کلمات عامیانه اعتدال ورزد.در ترجمه  قرار نیست تک تک کلمات ترجمه شوند  متن باید به صورتی  ترجمه شود که خواننده وقتی متن را می خواند احساس کند که در اصل به زبان گفتار بوده است.